Met de auto naar Bulgarije

Met de auto van Nederland naar Bulgarije is een beetje een uitdaging. Vooral als je, zoals wij, tegelijkertijd je hele inboedel verhuist.

Van te voren hadden we veel tijd besteedt aan het plannen van de beste route. Websites raadplegen, forums bezoeken, vragen aan familie en vrienden en volslagen vreemdelingen.

Als je vanuit Nederland naar Bulgarije gaat rijden, dan zijn er een aantal routes. De eerste gaat door Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, en lijdt via Roemenie naar het noorden van Bulgarije. Omdat deze route door de Karpaten gaat waar heel veel langzame vrachtwagens over hele steile en hele bochtige en hele smalle weggetjes gaan. Met een helemaal afgeladen auto en aanhangwagentje leek het ons beter om een andere route te kiezen.

De tweede route is in principe hetzelfde als de eerste, maar gaat door Servie in plaats van Roemenie en komt uit in het westen van Bulgarije (in de buurt van Sofia). Van een aantal mensen hoorden we dat dit een goede route is en dit had waarschijnlijk onze eerste optie geweest. Maar helaas was het voor ons niet mogelijk om een verzekering te krijgen om door Servie te rijden. Dit was echter alleen maar omdat we een verzekering in Engeland moesten afsluiten (lang verhaal, maar komt erop neer omdat we daar zes jaar hebben gewoond) en geen enkele Engelse verzekeringsmaatschappij was bereid deze Servie op te nemen in de polis.

De derde route gaat door Frankrijk of Duitsland, Zwitserland, Italie, Griekenland, en vervolgens zuid-Bulgarije in. Did is de route die wij genomen hebben. Een hele goede route met goede wegen en prettig en veilig rijden. Het enige nadeel is dat je een veerboot vanuit Italie naar Griekenland moet nemen. Dit is vrij prijzig, maar ook een welkome afwisseling van het lange autorijden.

Vijf dagen autorijden

Wij deden er vijf dagen over om van nederland naar Strandja in het zuid-oosten van Bulgarije te rijden. Elke dag reden we ongeveer 10 uur met een snelheid iets boven de 80 kilometer per uur. Elke twee uur wisselden we van chauffeur. Een vrij rustig tempo dus en je kunt het waarschijnlijk sneller doen. Maar voor ons was het goed, omdat we een volle auto en aanhanger hadden en we veilig en redelijk fit aan wilden komen in Bulgarije.

Maar goed, genoeg inleiding nu. Tijd om je veiligheidsgordel vast te maken en het verhaal te lezen van onze reis naar Bulgarije.

Van nederland naar Zuid-Duitsland

Vandaag gaat het dan echt gebeuren: we vertrekken naar Bulgarije. Beetje zenuwachtig. Nadat onze betrouwbare Opel in Engeland helaas gestorven was, hebben we een nieuwe auto in Nederland moeten kopen, en je weet natuurlijk nooit helemaal zeker wat je koopt. Is hij sterk en goed genoeg om compleet afgeladen, en met een trailer erachter over de Alpen te komen? Alleen de tijd zal het leren, maar genoeg reden voor ons voor wat stress en gezweet ’s nachts!

We vertrokken naar Bulgarije om 9 uur, langs Breda, Eindhoven en Venlo Duitsland in. Wij dachten dat het algemeen bekend was dat de Duitse autowegen de beste zijn, een soort Uber-wegen, maar dat viel tegen. Sommige wegen leken meer op een strand met zandribbels bij eb, en de aanhanger vond dat allemaal niet zo leuk, die gedroeg zich een beetje als een kangoeroe. Ook veel weg werkzaamheden waarbij we werden omgeleid over slecht wegdek.

Het leek de Duitsers niet te weerhouden van het rijden met snelheden waarbij ze de geluidsbarriere doorbreken, terwijl wij voortkropen met onze volgeladen auto met aanhang met 80 kilometer per uur. We werden constant ingehaald, zelfs door oma-tjes met rollators.

Om 19:30 aangekomen bij gasthof reutelende druivestok (of zoiets) in Duitsland, een paar uur later dan aangegeven op de route-planner. We weten niet of de routeplanner uitging van supersonische Duitse snelheden of dat we gewoon zeer sloom gereden hebben. De auto en trailer hadden het in ieder geval goed gedaan, dus we waren tevreden en opgelucht.

Onze kamer gevonden. Er was maar een niet-roken kamer in de gasthof, en wij hadden hem niet. Degenen voor ons hadden hem ook niet want ondanks dat de ramen wagenwijd open stonden rook het nog steeds naar een Engelse pub om 11 uur ’s avonds voor het rookverbod.

De kamer gelaten voor wat hij was, en snel beneden een welverdiend glas duitse lager en appelsap gescoord. Dave werd nog aangevallen door een wiite pluizige kat, de littekens moeten nog helen. Als een blok in slaap gevallen, maar weten niet zeker of dat door de lange reis of door koolstof monooxide vergiftiging kwam.

Van Zuid-Duitsland naar Noord Italie

Lekker ontbijt smorgens, met Duitse gehaakte en gebreide kippetjes als eiwarmers, Het witte pluizige monster kwam weer binnen om hallo te zeggen tegen iedereen. We hebben hem genegeerd en de Japanse toeristen de kans gegeven zich te laten verminken door het valse kreng.

De auto en trailer waren er nog! Om 9 uur weer vertrokken. Door Zwitserland rijden was fantastisch, wat een fantastische bergen! Veel foto’s gemaakt maar bijna allemaal uit een rijdende auto dus mislukt. Het weer was erg lekker tot we door de Gotthard tunnel kwamen; 17 kilometer door een berg! Een aardrijkskunde les werd bekrachtigd toen we uit de tunnel kwamen; aan de andere kant van de Alpen was het erg slecht weer. Een aardige Italiaan vertelde dat het normaal slecht weer is aan de Zwitserse kant, maar dat was niet veel troost voor ons terwijl we in de zeikende regen 3 uur in de auto schuilden omdat we pas 3 uur later bij de B&B terecht konden.

Met de auto door Zwitserland is prachtig. Zeker als je uit Nederland komt. Wat een prachtige bergen! We hebben heel veel foto’s gemaakt, maar de meeste vanuit de auto en dus bewogen

De B&B die we hadden geboekt bleek erg lastig te vinden; de google maps aanwijzigen stuurden ons naar een doodlopende straat waar we god zij dank een plek vonden om de auto plus trailer om te draaien. We hebben de eigenaar gebeld is die is met zijn Moped naar het dorpsplein gekomen om ons op te halen. Daar mochten we niet parkeren, maar we hadden even de motorkap uitgezet zodat het eruit zag alsof we pech hadden.

De Moped-man schrok een beetje toen hij de trailer zag; hij had geen trailer van 3 meter hoog verwacht. Dat was hij ook niet, maar goed. Vervolgens warden we en stuk of 4 haarspeldbochten en 25% hellinkjes opgeleid waar maar 1 auto tegelijk door kon, echt het laatste wat je wil met afgeladen auto met trailer. Boven aangekomen moest de trailer afgekoppeld en gebalanceerd worden op een soort "vlak stuk" ter grootte van een vierkante meter, met aan 3 zijden smalle wegen die gelijk 25% omlaag stortten. De vierkante meter was het midden van het kruispunt en natuurlijk stonden er ongeduldige Italianen te wachten…

Afijn, we hebben de trailer in de garage gekregen, de auto moest verderop geparkeerd worden op een soort platform boven een afgrond.

De eigenaar van de B&B was een beetje obsessed met veiligheid; elk poortje en elke deur had drie sloten die bij doorgang onmiddelijk vergrendeld moesten worden; we vreesden het ergste voor onze auto die buiten in de boze wereld geparkeerd stond.

Daarna een lekker pizza gegeten in een locale blues bar, en weekend miljonairs gekeken met de eigenaar. Besloten de volgende dag om 4 uur op te staan zodat het rustig zou zijn op de weg naar beneden en op het "kruispunt" waar de trailer weer aangekoppeld moest worden. Het weer was heel slecht,; onweer, en toen de stroom in de B&B uitviel zat er niets anders op dan maar te gaan slapen.

Van Noord Italie naar de veerboot

Vroeg vertrokken vanuit Noord-Italie. Aankoppelen van de aanhanger ging goed, op het per ongeluk toeteren en wakker make van de hele buurt om 5 uur ’s ochtends na. Verder geen auto te zien om 5 uur ’s ochtends.

Lang moeten wachten bij de boot, we waren er als eerste maar gingen er als laatste op. De veerboot was ontzaglijk groot en het wacht echt ongelooflijk hoeveel vrachtwagens erop gingen. Een groepje verhitte Italianen was verantwoordelijk voor de logistiek, met fluitjes stonden ze mensen te commanderen en te schelden. Wij moesten de auto en trailer op de boot omkeren in een ruimte waar ieder normaal mens geeneens file parkeren zou proberen. Een oude man, die het allemaal niet snel genoeg deed kreeg zowat een hartaanval en de auto werd door de haantjes zelf bestuurd door het raam onder luid gefluit en gevloek. Een echt circus. Het eten op de boot was goed en de hut ook, maar veels te duur natuurljk (150 euro per persoon plus nog de kosten van auto en trailer).

Van Igoumenitsa naar Oost Griekenland

Wakker worden in de hut was vreemd zo zonder raam. Geen idee hoe laat het was. Gelukkig was de mobiele telefoon opgeladen en zagen we dat het kwart voor zeven was. Even naar buiten voor frisse lucht en daglicht. Het leven op een duikboot moet erg vreemd zijn. De Griekse kust was al in zicht, het ontbijt was erg duur met soppige oude broodjes. Daarna naar het autodeck. De italianen met de fluitjes waren al weer op dreef, maar onze auto was al gekeerd dus we reden zo de boot af zonder uitgescholden te worden.

We waren wat bezorgd dat we problemen zouden krijgen met de aanhanger; het blijkt dat je in griekenland niet met een aanhanger mag rijden die niet geremd is. Gelukkig was er geen douane of politie te zien, dus we reden snel weg de Griekse Bergen op de spiksplinter nieuwe snelweg, de Egnatia odos.

Die weg is echt heel erg mooi, vooral het eerste deel bij Igoumenitsa door de Bergen. Maar een stuk was nog niet klaar, wat onze beide kaarten (1 ANWB en 1 uit Engeland) niet aangaven. Het hield gewoon op en er waren ook niet echt suggesties voor hoe die 100km zonder snelweg te rijden, we moesten de route maar zelf vinden.

Geen enkele Griek leek te weten hoe je zo snel mogelijk weer bij het andere eind kwam, ze waren allemaal erg vriendelijk maar we hadden het idee dat ze niet echt verder kwamen dan triktrak spelen in het dorpscafe (waar we ze bij stoorden door de weg te vragen).

De suggestie van een jong stel om de eerste links te nemen leek niet echt het juiste advies. Het ging steil omhoog met haarspeld bochten en geen enkele andere auto te zien, alleen een schaapherder met kudde. We waren zeker niet op de goede route, maar het draaien van de auto-trailer combi leek onmogelijk. Het was nergens breed genoeg en het was zo steil dat we bang waren dat de trailer naar beneden zou denderen.

Na een poging die snel gestaakt werd besloten we maar door te rijden, om dan natuurlijk 100 meter verder om de hoek een parkeerplek te vinden (typisch!).

Een paar kilometer terug weer de berg af, nog twee Grieken gevraagd, en eindelijk weer in de goede richting want we hadden nu ook de vrachtwagens weer terug gevonden. Aan de ene kant mooi, aan de andere kant irritant want nu zaten we vast achter Bulgaarse vrachtauto’s volgeladen met onze auto-afdankertjes, die met 10km per uur de berg op kropen. Zelfs in de eerste versnelling was het moeilijk om de auto niet te laten afslaan. Op een gegeven moment werden we zelfs ingehaald door slakken. Het was de ultieme test voor de auto.

Dit hele grapje had ons 4 uur gekost, dus we waren erg blij toen we eindelijk weer de snelweg op konden.

Overal langs de weg stonden grote borden met hoeveel euro’s dat stuk snelweg of die tunnel gekost had. Sommige stukken kostten meer dan 100 miljoen, dus dat is waar jullie centjes heen gaan; allemaal bedankt hoor!!

Veel tijd verloren dus daarna vol gas want we hadden nog een uur of 7 te gaan. Dat bleek wel te kloppen en we kwamen uiteindelijk in het donker bij wat we dachten dat het eco-centrum was aan. Met zaklamp rondgelopen, maar er was geen kip! Het was inmiddels al 11 uur ’s avonds en we besloten maar om in het dorp te kijken of daar misschien iets van een hotel was.

Iedereen was daar op z’n paasbest op weg naar de kerk met een kaars want het was de avond voor pasen. Er werd ons verteld dat er twee hotels waren, misschien hadden ze nog plek. Met veel geluk kwamen we precies terecht bij het eco-gebeuren waar we geboekt hadden, er was nog net iemand die na ons de sleutel toegestopt te hebben ook naar de kerk rende met zijn kaars.

Wij waren dolgelukkig dat we niet in de auto hoefden te slapen, want daar waren we ons al mentaal op aan het voorbereiden.

Best wel interesante eco accomodatie. Geen spaarlampen, verwarming op maximum terwijl het buiten 21 graden was (de kamer was echt veel te heet, we hebben eerst de deuren en ramen eens goed open gezet). Gigantische bouwlamp heel de nacht aan buiten van minstens 1000 Watt die alle motten en meikevers met zelfmoordneigingen van 100 km ver aantrok. Hij verlichtte wel mooi de auto met het karretje! Er waren echt honderden meikevers, ook in de kamer, en een enorme mot, zie de foto.

Van Griekenland naar Bulgarije

Toen we wakker werden voelden we ons een beetje als de meikevers die de hele nacht in de 1000 watt lamp gecrashed hadden. Snel ontbeten, waarbij dave dacht dat de locale roomkaas yoghurt was, dus dat was nogal een zwaar ontbijt. Weer de weg op richting Bulgarije. Om ons vast voor te bereiden werden de wegen al slechter.

We hadden al maanden nachtmerries over de Bulgaars-Griekse grens. Het had zeker anderhalve dag gekost om de trailer op te laden, als we hem zouden moeten uitpakken zou dat een ramp zijn! Maar we kregen een glimlach en mochten zo doorrijden nadat ik in vloeiend Bulgaars had uitgelegd dat mijn bed op de aanhanger zat ;P

Al na een minuut of 5 echte Bulgaarse omstandigheden; nieuw asfalt op de wegen maar de dorpen waren ze vergeten dus daar werd al het verkeer omgeleid via de ezel en geiten schuur. Die arme mensen moeten waarschijnlijk nog jaren wachten tot de weg in het dorp zelf ook afgemaakt wordt. Gelukkig hebben we het allemaal overleefd.

Onderweg nog een zwarte ooievaar gezien, die zijn erg zeldzaam.

Geen enkele keer tijdens die 3000 + kilometers zijn we aangehouden door de politie. Alleen bij de grens kregen we wat vragen over de inhoud van kar. Maar 5 minuten van de bestemming werden we aangehouden door de locale politie.

Na een inspectie van onze rijbewijzen en paspoorten mochten we de laatste minuten doorrijden. Onze vrienden wachtten al op ons met de Nederlandse vlag uit en een heerlijk maal en de locale schnaps, rakia, stond al klaar.

Nadat we een uur of wat gedronken en geklonken hadden, hebben we moe maar voldaan de trailer uitgepakt, het bed neergezet en erin gestort.

Onze route naar Bulgarije

In Nederland zijn we over de A16, A58, en de A67 gegaan richting de Duitse grens bij venlo. Vervolgens Duitsland in over de A61 (E31) in zuidelijke richting naar Koblenz en Mannheim. Bij Mannheim namen we de A5 (E35) in zuidelijke richting naar Karlsruhe en onze eindbestemming voor de dag: Freiburg in Breisgai.

De volgende ochtend reden we door naar de Zwitserse grens vanaf waar we de A2 (E35) op gingen langs Luzerne en het mooie Vierwaltstätter meer. Daarna verder zuidelijk door de Gottart tunnel (een indrukwekkende 17 kilometer lang – heel leuk als je claustrofobisch bent). En uiteindelijk de Zwitsers Italiaanse grens over bij Como waar we de nacht doorbrachten. Om door Zwitserland te rijden heb je een vignette nodig. Wij hadden er al een gekocht bij een ANWB winkel, maar moesten er een bij kopen voor de aanhanger. Dit kon gewoon voor 35 Euro bij de chagrijnige douane-beambte, dus dat was geen probleem.

De volgende dag vertrokken we vroeg (5 uur ’s ochtends) om de spits bij Milaan te vermijden. We gingen over de A9 (E35) die later overgaat in de A1 (nog steeds E35) richting Bologna naar het zuiden. Vervolgens de A14 (E55) naar Rimini en het vertrekpunt van de veerboot naar Griekenland, Ancona. We moesten hier en daar wat tol betalen, dus het was handig om wat Euros bij de hand te hebben.

Dan de veerboot van Ancona naar Igoumenitsa. De veerboot vertrok vroeg in de avond nadat we een aantal uren hadden gewacht. De volgende ochtend konden we om 10 uur van de boot af rijden. De nieuwe A2 (E90) Egnetsia Odos snelweg rijdt heerlijk. Jammer genoeg was hij nog niet helemaal af… Ongeveer tussen Metsovo en Grevena ontbrak er een heel stuk snelweg. En er waren ook geen bordjes om te aan te geven hoe je dan wel moest rijden. Na een paar uur de verkeerde kant op te zijn gegaan, kwamen we erachter dat je het beste in zuid oostelijke richting kunt gaan in de richting van Trikala (ongeveer 30 kilometer op weg nummer 6) en dan de eerste weg die weer naar het noorden gaat (weg nummer 15) richting Agiofyllo en Theodoroi. Deze weg gaat naat Grevena waar je weer de nieuwe snelweg op kunt. Een goede truck is om de grote vrachtauto’s te volgen. Zolang je deze lange afstands vrachtwagens ziet ga je de goede kant op.

Vanaf Grevena konden we simpelweg de A2 richting Tessaloniki volgen waar we wat tol moesten betalen. Vanaf daar was het alsmaar door in oostelijke richting langs Alexandroupoli tot we in de buurt van de Turkse grens kwamen. Daar namen we weg nummer 51 (E85). In een klein dorpje een paar kilometer vanaf deze weg hebben we geslapen.

En dan het laatste stukje. We reden door op weg nummer 51 in noordelijke richting langs Orestiada en naar de grieks Bulgaarse grens bij Svilengrad. Eenmaal in Bulgarije gingen we verder op wat kleinere wegen, maar we hadden wel van te voren met vrienden overlegd of deze goed begaanbaar waren. Dit is belangrijk, omdat sommige van de wegen die op de kaart in geel staan aangegeven ofwel niet bestaan, ofwel heel moeilijk begaanbaar zijn. We namen de 55 richting Nova Zagora, maar gingen rechtsaf richting Topolovgrad op weg nummer 76. Vanaf daar zijn we doorgereden naar Burgas langs Elhovo en Sredets (op weg 79). Vanaf Burgas namen we de kustweg richting Tsarevo en vanaf daar Strandja in!

Wat statistieken

• Totale afstand per auto van Nederland naar Bulgarije 2600 kilometer.
• Ongeveer 300 liter benzine verbruikt.
• Gemiddeld verbruik 1 op 8.7 (Stationwagon helemaal afgeladen plus karretje helemaal vol)
• Verbruik op vlakke stukken ongeveer 1 op 10.5
• Verbruik in bergen ongeveer 1 op 7.5